Emine Gönül Ertanış

Japon çocuğun tek hayali çok ünlü bir karateci olmaktı. Fakat
ailesi buna izin vermezdi. Bir gün talihsiz bir kaza sonucu çocuk sol kolunu
kaybetti.Ailesi çocuğun moralinin çok kötü olduğunu görünce ona bir karate hocası tuttu. Hoca ilk dersinde çocuğa karsısındakini sağ koluyla tutup üstünden savurmayı gösterdi. Hatta ikinci, üçüncü ve sonraki bütün derslerde hep ayni hareketi yapıyorlardı.

Çocuk bir gün hocasına “hocam ben çok sıkıldım, artık baÅŸka hareketlere geçsek” dedi. Hoca ise bunu kabul etmeyerek dünyada bu iÅŸi en
hızlı yapan kişi olmadıkça bitirmeyeceğini söyledi. Çocuk o kadar hızlanmıştı ki, hocasını bile göz açıp kapayıncaya kadar yerden yere vuruyordu.
Bir gün hoca elinde bir kağıtla geldi kağıtta çocuÄŸun gençler karate ÅŸampiyonasına katılabileceÄŸi yazıyordu. Çocuk çok ÅŸaşırdı. Ertesi gün salonda ilk rakibinin karşısına çıkacakken heyecanla hocasına sordu, “hocam bu iÅŸ nasıl olur? Ben sadece tek hareket biliyorum kesin kaybederim”. Hocası ise “sen sadece hareketi yap” cevabini verdi. Çocuk ringe çıktı ve hareketiyle rakibini eledi. Hatta tek hareketle finale kadar çıktı.

Finalde karşısında kendisinin iki katı birisi vardı. Önce çok korktu ama gene bildiÄŸi hareketi yaparak son rakibini de yendi ve ÅŸampiyon oldu. Sevinçle hocasının yanına koÅŸtu ve sordu “hocam nasıl olur anlamıyorum, sadece bir hareket biliyorum, tek kolluyum ve ÅŸampiyon oldum”. Hocası çocuÄŸa baktı ve dedi ki, “senin yaptığın hareket karatedeki en zor hareketlerden biridir. ..Ve bir tek savunması vardır o da, rakibin sol kolunu tutmak”.