Sanki Almışım..
Arabaların arkasında insanlar. Sanki hiç gün yüzü görmemişler. Hiç yaşamamışlar. Bildikleri tek eylem raflardan aldıklarını hızla arabaya koymak sanki. Sanki yangından kaçırılacak malların sorumlusu her biri.
Rol modelleri karıncalar. Yiyemeyecekleri yemeklerin peşinde.
Kendinden kat ve kat büyük arabalarla yiyecek taşıyorlar. Kime? Kendilerine!
Kimse kimsenin yüzüne bakmıyor. Yalnız arabalara bakılıyor. Yalnız arabadaki yükler sahibini merak ettirecek kadar pahalı ise bakış arabayı süren elden, arabayı süren kafaya, kafadan göz bebeklerine yükseliyor.
Herkes birbirinin arabasına bakıyor. Arabasında hep makarna olanlar var. Makarnaların arasında kola şişeleri. Kola şişelerinin hemen yanı başında çocuklar. Kola çocukları.
Çığır çığır çığıran bir adam. Alma konusunda yarıştırıyor arabalı karıncaları. Filan filan sucukları sadece on dakikalığına filan fiyattan falan fiyata düşmüştür. Süre başladı.
On dakikalığına dört YTL değerindeki indirimi duyanlar hiç almayacakları halde, kendilerini sucuk kuyruğuna atıyor. Bir itiş bir kakış. Kuyruğun ortasına gelmemişken, bu defa kaşar peynirindeki damping için yarışmaya başlıyor arabalı karıncalar. Sıkıysa ebeveynler, indirimi bitmiş sucuk kuyruğunu terk etsinler. Yanı başlarında dikilmekte olan çocukları dünyayı dar eder. Dünya çocukların değil. Ne oynayacak, ne nefes alacak alanları var. Ama market çocukların. Marketler, çocuk azgınlığını ve azmanlığını doyurmak için devreye sokulmuş, yeni hayat düzeni değil mi zaten. Ataerkillikten veleterkilliğ e geçişin kalesi.
Ölümüne yarışıyor insanlar, daha çok alan olabilmek için. Ä°tibar satın alınabilen bir ÅŸeye dönüşüyor bu gün ışığından mahrum yerde. Kilo kilo, paket paket itibar alınıyor. Aile bireyleri birbirinden önce hiç tanımadıkları insanlardan satın almaya çalışıyor itibarlarını. Araba mükemmel dolmalı. Bayram arabası. Daha önce de dolmuÅŸtu hani. Sevgililer Günü’nde. Sonra Anneler Günü’nde. Biraz Babalar Günü’nde. Sonra tatil için. Araba itina ile dolduruluyor. Bir türlü doldurulamayan hayat boÅŸluklarına inat bugün bayram alış veriÅŸi için dolduruluyor. Günün anlam ve önemini, rafların arabalara yüklenme kapasitesini belirleyen bayram bu defa. Alış veriÅŸ baki. Vesilesi muhayyer.
Kasalara gelmeden hemen önce terk edilmiÅŸ arabalar dikkatimi çekiyor. AÄŸzına kadar dolu. Tam kasada bırakılan ürünleri biliyordum da… Her ademoÄŸlunun/kı zının başına gelebilecek bir durum. Yorgandan taÅŸan ayak misali, hesap tutturuluncaya kadar bırakılan ürünler. Bunlar öyle deÄŸil ama. Oracıkta bırakılıvermiÅŸ. Sahibi bir yere gitti belki. O kadar yükü, tekerlekler üstünde de olsa taşıyan olmamak için, buraya bırakıverdi.
Zihnim yazmaya devam edecek. O genç çifti tekrar görünceye kadar. Bir reklam filmi çekiyor gibiydi raflarda gezinen elleri. Elerine aldıkları her ürüne adeta bir hikaye yazıyorlardı. Genç kadın sen bu reçeli geçen defa çok sevmiştin hani diye başlıyordu. Genç adam senin sevdiğin sabunlar diyordu.
Ne kadar çok alış-veriş yapmışlar, iki kişi ne yapacak bu kadar yiyecek içeceği diye gayri ihtiyari düşünürken, işte o sahneyi görüverdim. Yavaşça etraflarına bakındılar. Onlara baktığımı farkedince unuttukları ürünleri almak için birbirlerinden ayrılmış gibi yaptılar. Onlarla hiç ilgim olmadığına kanaat getirince, kasalara hiç yaklaşmadan özenle doldurdukları arabayı benim yanıbaşımda terkederek geçip gittiler. Tek bir şey almadan.
Terkedilmiş arabanın yanına, paten kayarak gelen iki görevli genç kız öff diye bağırdılar birbirine. Bak bir tane daha sanki aldım arabalarından.
Sanki aldım arabaları. Bu size neyi hatırlatıyor?!
Bana tam tersi bir zihniyetin ürünü olan Sanki yedim camiini hatırlattı.
Fatma K. BARBAROSOÄžLU
Kaynak : Sade YaÅŸam
